DE CONDOR

De fiets is voor mij het favoriete vervoermiddel. Ik ben in beweging, lekker buiten, ik bevorder mijn conditie en ik ben aanspreekbaar voor anderen. Ik fiets dagelijks een stuk naar en van mijn werk. Daarnaast maak ik graag dagtochten en fietsvakanties. Met mijn zes fietsen ben ik bovengemiddeld voorzien. Momenteel bezit ik een stadsfiets, een toerfiets, een Pedersen, een vouwfiets en twee ligfietsen: de Mistral en de Condor. Elke fiets heeft bij mij zijn eigen gebruiksdoel.

Ongetwijfeld heb ik als kleuter op een step en een driewieler gereden en wat later zal ik wel een kinderfietsje hebben gehad. De eerste fiets welke ik me echt herinner, is de jongensfiets die ik krijg als ik de lagere school verlaat. Een cadeau waarmee ik naar de verder weg gelegen HBS kan fietsen. Hoewel de fiets me al snel te klein wordt, blijf ik er toch verknocht aan. Ik heb er zelfs mijn eerste fietsvakanties mee gereden. Een paar dagen naar Kijkduin en ik ‘train’ helemaal naar Katwijk en weer terug. Het jaar daarop de grens over; van Kopenhagen ruim duizend kilometer naar Stockholm. Te kleine fiets, veel te zware tent en kampeerspullen in de voor die tijd gebruikelijke bruine canvas fietstassen. Onvoorstelbaar als ik er nu aan terug denk.

Pas als ik na het verlaten van de middelbare school een baan heb, veroorloof ik me een nieuwe fiets. Dat wordt een racefiets van volwassen formaat en ik ben apetrots nu eindelijk een echt passende fiets te hebben. Als ik verkering krijg, is die fiets tevens een prima bindmiddel. Maar al snel blijkt toch dat ik liever rustige fietstochten maak en onderweg van alles bekijk. Ik ben geen pure kilometervreter; de racefiets is niet mijn ideale fiets. Ik kijk ook steeds meer met een technisch oog naar allerlei fietsen en als de Roulandt - een experimentele ligfiets - op de markt verschijnt, doe ik er een weekend ervaring mee op. Ik ben weliswaar enthousiast, maar het is geen ideale fiets voor mij. Op het gebied van comfort en bagagevervoer is hij zo goed als waardeloos.

Ik besluit een vlot rijdende rechtop-fiets te kopen. Hiermee kan ik goed uit de voeten in stad en land. Helaas wordt de fiets na een paar jaar gestolen. Ik rijd nog twee erfstukken van vrienden op maar ben die tweedehandsjes dan helemaal zat. Ik ga over tot de aanschaf van een terreinfiets; op dat moment eigenlijk nog een nieuwtje in ons land. Het is ook in de stad een puike fiets. Van hetzelfde merk koop ik een jaar later ook een toerfiets. Nu kan ik eindelijk weer een echte fietsvakantie maken.

Maar het wordt toch steeds moeilijker te verteren geen ligfiets te bezitten. Als dan in mijn wijk een ligfietswinkel wordt geopend, besluit ik een paar modellen uit te proberen. Na verschillende fietsen te hebben getest, geven mijn gebruikswensen uiteindelijk de doorslag bij de aanschaf. Ik wil er hoofdzakelijk dagtochten en vakantieritten mee maken en daarom moet ik een degelijke en comfortabele fiets hebben. Met de aanschaf van de Optima Condor veranderen mijn fietsvakanties in ligfietsvakanties.

De Condor is een echte trekking- c.q. vakantieligfiets. Met een sterk roestvrij stalen frame en ATB wielen kan de fiets extreme terreinen aan en behalve mij ook voldoende bagage vervoeren. Mijn exemplaar heb ik voorzien van een verende voorvork en onlangs ook een Rohloff 14-versnellingsnaaf. Het is een zeer comfortabele fiets om grote afstanden mee af te kunnen leggen. Inmiddels heeft deze vogel behalve in Nederland al bewondering en nieuwsgierigheid teweeggebracht in België, Duitsland, Frankrijk en Polen.

Dit klinkt allemaal erg positief. Heeft die fiets geen nadelen? Ja hoor, de Condor is met zijn beperkte wendbaarheid niet echt handig in een drukke stad, is door de extra gemonteerde voorvering vrij zwaar en alleen geschikt voor mensen met lange benen.

HET GOEDE DOEL

Vanuit de Tour d’Afrique organisatie wordt een aantal fietsprojecten in Afrika gesteund. Deze tocht door Afrika meefietsen is dus ook goed voor iets anders dan alleen mijn eigen plezier en prestatie. Lokale organisaties worden gesponsord met opgeknapte of nieuwe fietsen. Dat vind ik een goed initiatief.

Een aantal deelnemers steunt een eigen gekozen goed doel en lange tijd heb ik getwijfeld of ik dat ook zou doen. Ik ben niet zo voor de traditionele vormen van ontwikkelingshulp. Er zijn me in het verleden iets te veel voorbeelden geweest van hoe het niet moet. Enerzijds doe ik graag goed en ik wil best helpen; anderzijds is hulp vaak niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat en/of ter meerdere glorie van de handel met een land dat we daarmee nog verder uitmelken. Goede initiatieven en humanitaire hulp natuurlijk uitgezonderd. Door hier in Nederland zo bewust mogelijk te besteden en te consumeren, probeer ik al handelsonredelijkheden te omzeilen.

Misschien is niet meefietsen en de daarmee uitgespaarde kosten doneren wel het beste gebaar. Maar ja, mijn eerste doel is een mooie fietsreis door Afrika te maken; ik moet de zaken niet omdraaien. Ik fiets voor mijn plezier, maar er zijn velen in Afrika voor wie een fiets noodzaak is om een beter leven te krijgen. Als ik dan toch iets zou sponsoren, dan zijn kleinschaligheid, gerelateerd aan Afrika en iets met fietsen mijn minimale eisen. Simpelweg iets geven vind ik geen goed idee. Projectmatig stimuleren wel en liefst met een aanhoudend effect.

Nadat ik de informatie van "Cycling out of Poverty" had bestudeerd en diverse commentaren gelezen, wist ik dat dit een sponsordoel naar mijn ideeën zou zijn. De stichting geeft niet zomaar fietsen weg; er staat een investering via microkredieten tegenover. Die fietsen worden dus verdiend en geven de nieuwe eigenaren een impuls en mogelijkheid zich verder te ontwikkelen of een bedrijfje te starten. Deze stichting ga ik bij terugkomst verblijden met een gift. En aan de lezers van dit artikel daarom het verzoek hier ook aan mee te doen. Bepaal zelf wat je redelijk vindt. Een bedrag per land waar ik doorheen fiets, per afgelegde kilometer, per maand, week of dag dat de tocht duurt, per spaak of versnelling aan mijn fiets; ideeën te over. Hoe klein ook, alle bijdragen op bankrekening 77.78.61.542 ten name van E.H.A. Sloots, Amsterdam zijn welkom. Vermeld svp 'CooP' als referentie.

Verder vind ik het leuk om ook persoonlijke sponsors te krijgen voor bijvoorbeeld (een stuk van) mijn vliegticket, de overbagage of reserveonderdelen. Mijn werkgever, de winkels waar ik gebruikelijk mijn reis- en fietsgerelateerde inkopen doe of wie zich maar aangesproken voelt, sponsor mee! Korting op of de waarde van gesponsorde goederen geef ik weer door aan Cycling out of Poverty.

GOEDGEKEURD

Mijn werkgever heeft me zojuist gemeld dat mijn levensloopverlof goedgekeurd is. Deze mededeling is wel een nieuw artikeltje waard. Zonder die goedkeuring zou het immers niet mogelijk zijn om de complete Tour d’Afrique in 2009 te fietsen.

De laatste weken lees ik met verhoogde belangstelling alle nieuwsberichten over de momenteel aan de gang zijnde tocht. Af en toe krab ik nog eens achter mijn oren, want van veel deelnemers merk ik dat ze het zwaar hebben; de beschrijvingen liegen er niet om. Ik ken niet het sportiviteitniveau, maar sommige dagboeken lijken betrouwbare informatie te geven. Ik moet nu serieuzer met de voorbereidingen aan de slag, want een weg terug is er natuurlijk niet. Dat wordt fietsen, lijf in conditie hebben, fietsen, goede spullen verzamelen, fietsen, allerlei zaken regelen, fietsen en nog meer fietsen.

IK HEB WAT MET AFRIKA

Tijdens mijn lagere school periode leer ik de eerste dingen over onze wereld en dus ook iets over Afrika. En eigenlijk voordien al - door verhalen in de bijbel - is Egypte het eerste stukje Afrika dat mijn bijzondere aandacht heeft. De farao’s, ik word geïmponeerd door hun vreemde namen en hun onbegrijpelijke bouwwerken.

In ieder geval hebben die eerst gehoorde indrukken van Afrika me nooit meer losgelaten en is het allengs intenser geworden tussen mij en dit veelkleurige continent. Ik hoor verhalen over Hottentotten, ontdekkingsreizen van Stanley en Livingstone en kolonisaties. Verhalen over de Goudkust en de Oost-Afrikaanse dierenwereld boeien mij. De onmetelijke zandbak die de Sahara moet zijn, maakt me nieuwsgierig ernaar en dat allemaal lang voor ik ook maar één stap op het continent heb gezet.

Na mijn scholing ga ik in een reisbureau werken en heb ik soms aantrekkelijke mogelijkheden om mijn dan allang bestaande reislust werkelijkheid te laten worden. Ik smul al snel van de indrukwekkende oudheden in Egypte en ben verrast door het gemak waarmee ik me in dit vreemde land beweeg. Ik voel me best thuis in de cultuur van het Midden-Oosten. Het land is tegenwoordig cultureel meer verbonden met de Islamitische en Arabische wereld maar is natuurlijk wel een stukje van Afrika.

Als ik later een uitnodiging krijg om in Tanzania op safari te gaan, neem ik die met beide handen aan. Het is één en al spanning en ik geniet met volle teugen van de weelderige natuur. Ik geef me over aan een soort reis, waarvan ik tot dan toe dacht deze te zullen bewaren tot op latere leeftijd. Tijdens de terugvlucht vertelt een steward mij dat hij de Kilimanjaro beklommen heeft. Het duurt nog achttien jaar voor ik die hoogste berg van Afrika ook zelf beklim.

In de tussenliggende jaren bezoek ik landen op alle continenten maar mijn bezoeken aan Afrika hebben de hoogste frequentie. Hoe verschillend de landen onderling ook zijn, telkens blijkt dat ik me er op mijn gemak voel. Ik ga naar Marokko, Togo, Benin, Zambia, Malawi, andermaal Egypte, Zimbabwe, Botswana, Kenia, Zuid Afrika en Oeganda. Daarmee zie ik een deel van nat Afrika. Tijdens rondreizen in Burkina Faso, Mali en Lybië maak ik kennis met droogte; de Sahel en de Sahara. Ik verwonder me over de culturele rijkdom en de eindeloze maar afwisselende landschappen in een gebied waar je enkel verdorde ellende denkt te vinden. Het leven in de woestijn intrigeert me dusdanig dat ik ook besluit naar Niger te gaan. Helaas maakt de onrustige situatie aldaar dat vooralsnog onmogelijk. Jammer voor mij, maar erger voor de inwoners zelf. Het arme land is niet gebaat bij terreur en onderling strijdende bevolkingsgroepen.

Je zult begrijpen dat ik nog veel reizen hoop te maken. De aanstaande fietstocht door tien landen is niet alleen een uitdaging te presteren, maar ook een manier om mezelf voor langere tijd onder te dompelen in de verscheidenheid van heerlijk Afrika.

ONTDROMEN

Onlangs heb ik het inschrijfgeld betaald, maar dat was natuurlijk niet het echte begin. Al zo'n vier jaar volg ik ontwikkelingen rond de Tour d'Afrique en lees ik verhalen van deelnemers.

In 2003 werd deze fietstocht voor het eerst verreden en het leek me direct fantastisch om mee te doen. Maar de tocht bestond in het begin alleen als race en dat past niet echt bij mij. Ik wil wel graag fietsen en de prestatie volbrengen, maar toch ook de mogelijkheid hebben om wat van de omgeving, de mensen en hun wereld te ervaren. Daarvoor is reizen met de fiets nu juist zo geschikt. Er is weinig gelegenheid voor die beleving als de dagelijkse trajecten alleen maar zo snel mogelijk afgelegd moeten worden.

De jaarlijks georganiseerde tocht kan tegenwoordig ook gereden worden in een rustiger tempo. Het blijven dezelfde grote dagafstanden, maar er is meer gelegenheid om af te stappen en dat past beter bij mijn manier van recreatief fietsen. De hele tocht duurt vier maanden en ik wil die niet in etappes over een aantal jaren verdelen. Daarom heb ik de knoop doorgehakt, mijn wekker is afgelopen, ik heb levensloopverlof aangevraagd. Op mijn vijfenvijftigste zo'n vijf maanden weg zijn, lijkt me geweldig. Meedoen aan de bijna 12.000 kilometer lange fietstocht van Cairo naar Kaapstad was een steeds terugkerende droom. Wie mij kent, weet dat ik graag reis en ook graag fiets. De combinatie met mijn belangstelling voor Afrika maakt dat dit geen droom moet blijven.

Er zullen veel dingen geregeld moeten worden het komende jaar. Over de voorbereidingen en later hopelijk de mooie fietsreis zal ik verder berichten op deze plek.