DE WIND DOOR MIJN HAREN

Nu de dagen te kort zijn om naar en van het werk te fietsen, moet ik het meer hebben van fietsen in het weekend. Maar bij dit jaargetijde horen lage temperaturen en koude natte neerslag. In het weekend worden er dus kortere trainingstochten gereden. Evenmin is het prettig om 's avonds lang hard te lopen. Wat moet je dan om je conditie bij te werken?

De sportschool biedt uitkomst! Er kan tegenwoordig droog gefietst worden. Nou ja, droog; je trapt je in het ritme van opzwepende muziek (prima Albert) bijna een uur helemaal in het zweet, maar je komt geen meter vooruit. Een goede oefening voor de hellingen straks, maar ik mis iets. Waar je buiten - al dan niet tegen – wind hebt, is dat hier absoluut niet het geval. Geen zuchtje! En dat is toch een deel van de beleving. Verder ontbreekt een inspirerende omgeving. Dit soort fietstraining is nix voor mij (sorry Albert). Ik verlang nu echt naar de start in Cairo en de wind door mijn haren.

BEELDEN UIT DE RUIMTE

Het is erg leuk me voor te bereiden op mijn aanstaande fietsavontuur. Dat kan tegenwoordig veel uitgebreider dan vroeger. Toen waren er verhalen en ervaringen van voorgangers, boeken, landkaarten en later foto's en films. Daarna kregen we TV-documentaires. Nu er internet is, ben ik veel dank verschuldigd aan eerdere deelnemers, die hun ervaringen publiceerden in nieuwsbrieven en op weblogs. Met hun woorden kan ik me voorbereiden op nieuwe gebieden en hun bewoners en herbeleven waar ik eerder al geweest ben.

Sinds met internet de wereld ook vanuit de ruimte te bekijken is, krijgt de voorbereiding nog een extra dimensie. Ik heb de te volgen route ruwweg ingetekend bij Google Maps. Deze is nu nog verre van correct. Tijdens het maken van de routekaart krijg ik al details in beeld waar ik straks langs fiets. Zo is het bijvoorbeeld spannend om de zandwegen in de Soedanese woestijn te zien, plattegronden van steden in Ethiopië en de routes door het 'groene' deel van Afrika. Sommige landschappen doorkruis ik niet voor de eerste keer. Het is geweldig die gebieden ook met beelden bijna voelbaar te kunnen maken.

Je kunt met een klik op de 'rode-kaart-met-groene-lijn' zien waar ik straks zal fietsen. De rustdagen zijn met bijbehorende data ook opgenomen. Te zijner tijd wordt de kaart nog gecorrigeerd en verfijnd.

OVER EEN HALF JAAR

De tijd gaat snel en over minder dan acht weken vlieg ik al naar Cairo. Tijd voor weer een bericht over de voorbereidingen.

Ik heb inmiddels een klein fortuin gespendeerd aan benodigdheden. Alle onderdelen van mijn fiets heb ik nog eens kritisch bekeken en waar nodig zijn ze aangepast of vervangen. Ik fiets straks vergezeld door een voorraad reserveonderdelen die ik hoop niet nodig te hebben. Eventuele pech zou ik zelf moeten kunnen verhelpen.

Het was de voorbije weken leuk om te zien hoe de lijst met andere deelnemers groeide. Iedereen presenteert zich met een foto en een kleine beschrijving op de site van Tour d'Afrique.

Kleding en wat kampeerspullen moesten bijgekocht. Gemakkelijk zittende kleding voor de vrije tijd, een voorraadje fietskleding en extra lagen voor koude ochtenden en avonden. Een warme lakenzak om de slaapzak nog maar een paar graden op te waarderen, stevige haringen (rotspennen) voor de harde Afrikaanse bodem en zo nog wat nuttige frutsels. Alles moet in twee forse gele tassen op te bergen zijn. Eén daarvan gaat als permanente bagage op de truck; daar kan ik alleen tijdens rustdagen bij. De andere bevat de dagelijks benodigde spullen. Het wordt passen en meten om alles zo nuttig mogelijk verpakt te krijgen. De fiets gaat gedemonteerd in een speciale fietsdoos mee in het vliegtuig.

Mijn al aanwezige resistentie tegen enge ziekten is met enkele inentingen uitgebreid. Drie prikken tegen rabiës spannen wel de kroon. Gevaccineerd worden en dan nog niet volledig beschermd zijn is niet leuk. Als ligfietsrijder ben ik voor honden namelijk een extra aanlokkelijk slachtoffer; met ronddraaiende benen voorafgaand aan mijn lijf in lighouding zie ik er uit als een vluchtend prooidier. Laat het maar niet gebeuren, want juist op dat moment heb ik misschien de elektronische hondenverschrikker niet bij de hand of blijkt het woeste beest voor die westerse elektronica helemaal niet bang. Hij laat zich door een dergelijk ding niet verjagen of is misschien zelfs extra nieuwsgierig naar zo'n onbekend stukje speelgoed. Volledige vaccinatie vooraf is niet mogelijk, maar mocht ik gebeten worden dan heb ik nu wel meer tijd om aanvullende prikken te bemachtigen.

De sponsoring verloopt ook goed. Veel personen en bedrijven hebben al geld gedoneerd of zijn bezig met inzamelen. Ik vind het echt geweldig dat zo velen mijn gekozen sponsordoel steunen. En voor wie nog bijdragen wil, is dit misschien een attente herinnering dat nu te doen ;-). Klik hier voor informatie over het goede doel.

Mijn vliegbiljet heb ik ontvangen, het hotel in Cairo voorafgaande aan de tour is geboekt en de visumaanvragen voor Ethiopië en Soedan gaan nog deze maand de deur uit. Het enige waar ik nog niet tevreden over ben, is mijn conditie. Mijn uithoudingsvermogen zou nog wel beter mogen. De benen draaien wel en lange ritten maken is ook redelijk onder controle, maar af en toe kan ik een gevoel de bergen niet over te komen niet onderdrukken. De brandstof daarvoor moet ik per dag maximaal zien in te nemen; alles eten wat ik tegenkom is het advies. Ach, mijn aard doet een duit in het zakje. Ik laat me enerzijds van de wijs brengen en stel mezelf tegelijkertijd gerust met welhaast perfecte informatie van een Duitse oud-deelnemer die voorbeeldig de dagelijkse routeprofielen heeft beschreven. Laat ik de dagtrajecten maar zorgeloos bezien als mooie gelegenheden om actief en toch in gemoedelijk tempo door Afrika te reizen. Dat was ook de reden om aan de tocht te beginnen. En dat kan ik me maar beter bijtijds realiseren, want vandaag over een half jaar kom ik alweer thuis.

INFORMATIE

Een oud deelnemer aan de Tour d’Afrique heeft in samenwerking met de organisatie een informatiebijeenkomst georganiseerd. Ik dacht dat deze alleen voor de rijders aan de komende tour bedoeld zou zijn, maar het verbaasde mij dat er maar liefst veertig personen kwamen opdagen. Veruit de meesten kwamen informatie halen en maken misschien plannen om in de toekomst een tocht te rijden. Zij hadden ook de meeste vragen. Dat laatste is niet zo gek, want diegenen die al ingeschreven zijn voor de komende Tour d’Afrique hebben natuurlijk al heel veel gelezen, informatie gezocht en toegespeeld gekregen. Dat geldt ook voor mij; ik hoef deze avond niet veel nieuws te krijgen, maar ik wil er vooral bij zijn om sfeer te proeven en alvast enkele mederijders te ontmoeten.

Het verloop van de gehele route wordt doorgenomen met aandacht voor enkele specifieke omstandigheden per land. De informatie is niet altijd helemaal bij de tijd, maar gelukkig zijn er enkele deelnemers aan recente tochten, die één en ander bij kunnen stellen. Verder is er uitleg over de dagelijkse gang van zaken en is het leuk en goed om nog eens wat nieuw beeldmateriaal te zien.

Aan het eind van de avond ben ik helemaal in de stemming om eigenlijk maar gelijk te vertrekken. Nog niet alle voorbereidingen zijn klaar, maar de onderneming levert me geen echte zenuwen meer op. Het is dan ook niet de eerste keer dat ik naar Afrika ga of de eerste fiets-/kampeertocht die ik maak. Het is dit keer alleen langer, primitiever en vaak onder zwaardere omstandigheden. Ik heb er alle vertrouwen in dat het een mooie tocht gaat worden.

TUSSENSTANDJE

Met nog vier maanden te gaan tot de start is er natuurlijk wel het een en ander aan voortgang te melden over de voorbereiding. De lichamelijke training bestaat o.a. uit het wekelijks fietsen naar het werk en terug. Die frequentie moet nog wel opgevoerd worden. Wat gelukkig verbeterd is bij deze ritten, is dat ik niet meer zo met tegenzin langs het Amsterdam-Rijnkanaal trap. Bij mooi weer vind ik het zelfs heerlijk om met uitzicht op het water te rijden. Onlangs was het 's ochtends mistig boven het water; het was genieten van prachtig windstil fietsweer.

In juli ben ik in tien dagen naar Paris gefietst. Dat waren dagelijks trajecten van 75 km, waarbij de bepakking een beetje het gebrek aan bergen moest compenseren. Vorig weekend wilde ik een tocht van 140 km rijden, maar door een lekke band en een steeds lostrillend spatbord draaide ik uiteindelijk even voorbij Halfweg om, terwijl ik dus nog lang niet halfweg was. Binnenkort dan maar weer eens opnieuw onderweg gaan. In de laatste week van september ga ik nog ergens in Europa fietsen; het weer zal mede bepalen waar. Verder schroef ik mijn uithoudingsvermogen op met hardlopen en misschien ga ik ook weer bodyshape- en/of spinning lessen volgen.

De fiets komt ook in conditie. De voorvering wordt momenteel gecontroleerd en gesmeerd. Ik heb Afrika-bestendige banden gemonteerd om er alvast ervaring mee op te doen en ik schaf steeds iets aan van de reserveonderdelenlijst. Verder is de vliegreis geboekt, de laatste visum- en gezondheidsinformatie verzameld en ik heb een veelzijdig bruikbare tent uitgezocht. Deze kan eventueel zonder haringen overeind blijven en zowel binnen- als buitentent kunnen apart van elkaar opgezet. Ik verheug me er nu al op tijdens heldere nachten lekker naar de sterren te kijken.

En zeker zo prettig, ik raadpleeg stapels informatie en krijg geruststellende antwoorden op mijn vragen aan eerdere deelnemers. Binnenkort kan ik de nota verwachten en ga ik me inschrijven. Dat zal een keerpunt zijn; dan is het definitief en kan ik me niet meer bedenken. Ik zie de tocht met spanning en veel plezier tegemoet.

HET AMSTERDAM-RIJNKANAAL

Van alle dingen die bijtijds voor elkaar moeten zijn, is mijn conditie één van de belangrijkste. Als die niet deugt, kan ik maar beter niet aan de Tour d’Afrique beginnen. Nou is er best een aardige basis aanwezig omdat ik van alles op eigen kracht doe, maar de vier snelle - edoch korte - fietsritjes per dag van huis naar station en van het volgende station naar het werk vice versa helpen weinig bij de opbouw van een grondig uithoudingsvermogen. Ik fiets daarom nu ook af en toe van huis naar werk en weer terug.

Van Amsterdam Westerpark naar Utrecht Kanaleneiland rijd ik ruim driekwart langs het niet bepaald inspirerende Amsterdam-Rijnkanaal. Door me steeds wat meer op herkenningspunten te richten is de ergste eindeloosheid er gelukkig vanaf, maar een terras halverwege waar ze grote stukken appeltaart serveren, zou het toch een stuk aangenamer maken. Na de bijna honderd kilometer vandaag heb ik mezelf op een riant formaat ijsco getrakteerd.

Ik weet het; een klein stukje oostelijker is de route langs de Vecht een stuk leuker, maar ja, ook een stuk langer en om nou voorafgaand aan en na een volledige werkdag nog langer onderweg te zijn, dat is me iets teveel op dit moment. Ik weet iets leukers om mijn benen aan heel veel trappen en mijn cardiovasculaire orgaanstelsel aan heel veel pompen te laten wennen. Wat ook fijn is voor lijf en geest, is een fiets-/kampeertocht naar Paris. Wanneer kunnen we weg? Volgende week dan maar?

BEREN OP DE WEG

In de voorbereidingsfase verzamel ik veel informatie. Ik noteer allerlei zaken die de komende tijd geregeld moeten worden. Welke reserveonderdelen moet ik aanschaffen? Hoeveel en wat wel en wat niet mee te nemen? Spanning en zenuwen zijn soms het gevolg.

Daarnaast doemen vragen in mij op als: hoe houdt mijn lijf zich als ik dagenlang achter elkaar zulke enorme afstanden afleg? Krijg ik wel genoeg energie binnen met de maaltijden en tussendoortjes? Hoe ploeg ik door het Nubische zand? Ben ik sterk genoeg om mijn fiets over de Ethiopische bergen te trappen? Tref ik wel leuk gezelschap en zal ik me niet te vaak eenzaam voelen? Krijg ik alles wel tijdig voor vertrek en goed geregeld? Hoe houdt mijn fiets zich in de vaak ruwe omgeving? En is die niet te zwaar? Is er voldoende gelegenheid om van Afrika te genieten? Kan ik de spullen droog houden tijdens de regentijd? Dit soort vragen en meer, allemaal beren op de weg waar ik soms een uurtje nachtrust door mis. Overdag gaat het meestal wel weer, dan herinner ik me ineens: er leven helemaal geen beren in Afrika.

GOEDGEKEURD

Mijn werkgever heeft me zojuist gemeld dat mijn levensloopverlof goedgekeurd is. Deze mededeling is wel een nieuw artikeltje waard. Zonder die goedkeuring zou het immers niet mogelijk zijn om de complete Tour d’Afrique in 2009 te fietsen.

De laatste weken lees ik met verhoogde belangstelling alle nieuwsberichten over de momenteel aan de gang zijnde tocht. Af en toe krab ik nog eens achter mijn oren, want van veel deelnemers merk ik dat ze het zwaar hebben; de beschrijvingen liegen er niet om. Ik ken niet het sportiviteitniveau, maar sommige dagboeken lijken betrouwbare informatie te geven. Ik moet nu serieuzer met de voorbereidingen aan de slag, want een weg terug is er natuurlijk niet. Dat wordt fietsen, lijf in conditie hebben, fietsen, goede spullen verzamelen, fietsen, allerlei zaken regelen, fietsen en nog meer fietsen.